Wielka Brytania, 1982 rok. Niki to młoda japońsko-brytyjska pisarka, która postanawia odwiedzić swoją matkę Etsuko, by lepiej zrozumieć rodzinną przeszłość. Bohaterka chce napisać książkę opartą na wspomnieniach starszej kobiety z czasów powojennych. Etsuko, która wciąż cierpi z powodu samobójstwa starszej z córek, zaczyna kreślić przed Niki obraz odbudowującego się Nagasaki z 1952 roku. Ważną częścią opowieści z dawnych lat jest jej znajomość z Sachiko oraz jej małą córką Mariko, ciągle wspominającą o jakiejś tajemniczej kobiecie. Im bardziej Niki angażuje się w tę historię, tym więcej znajduje w niej luk i nieścisłości. Podejrzliwość bohaterki wzrasta i za wszelką cenę chce się dowiedzieć, co tak naprawdę wydarzyło się tamtego lata. Film absolwenta łódzkiej Filmówki Keia Ishikawy jest adaptacją debiutanckiej powieści noblisty Kazuo Ishiguro, który zresztą zaangażowany był w produkcję. To historia łącząca w sobie dwa porządki czasowe oraz dwa miejsca – Nagasaki naznaczone piętnem bomby atomowej oraz Anglię lat 80. Ishikawa z wyczuciem opowiada o pamięci, traumie, winie, a atmosferę tego gęstego filmu w dużej mierze kreują zdjęcia Piotra Niemyjskiego oraz muzyka Pawła Mykietyna.