BAFTA 1964 - nominacja: Najlepszy film z jakiegokolwiek źródła Oscary 1964 - nominacje: Najlepszy reżyser (Federico Fellini), Najlepsza scenografia - filmy czarno-białe (Piero Gherardi), Najlepsze oryginalne materiały do scenariusza i scenariusz (Brunello Rondi, Ennio Flaiano, Federico Fellini, Tullio Pinelli) Oscary 1964 - wygrane: Najlepszy film nieanglojęzyczny, Najlepsze kostiumy - filmy czarno-białe (Piero Gherardi) Federico Fellini zaprasza widzów do wnętrza swojej wyobraźni - barwnej, pełnej humoru, nostalgii i magii. Osiem i pół to portret artysty, który w chwili twórczego kryzysu gubi się między rzeczywistością a marzeniami. Guido (Marcello Mastroianni) szuka pomysłu na swój nowy film, lecz zamiast scenariusza znajduje labirynt wspomnień, kobiet i snów, które układają się w obraz jego własnego życia. Rakieta, sanatorium, harem, dziecięce zaklęcie „Asa Nisi Masa” i finałowy korowód nie są surrealistycznymi ozdobnikami, lecz elementami autobiograficznego rytuału i próbą uporządkowania chaosu, którego nie da się już rozwiązać fabularnie. W samym filmie Guido wyznaje: „Chciałem zrobić uczciwy film. Bez żadnych kłamstw”. W tym sensie dzieło Felliniego jest zarazem autotematyczne i autobiograficzne: analizuje mechanizmy twórczości, ale też obnaża duchowy, emocjonalny i estetyczny chaos, z którego ta twórczość się rodzi. Na dużym ekranie Osiem i pół zachwyca jeszcze mocniej - monumentalne kadry, znakomita muzyka Nino Roty i charyzma Marcella Mastroianniego sprawiają, że trudno oderwać wzrok. To film, który zachwycił widzów i krytyków na całym świecie, zdobywając najważniejsze nagrody w tym Oscara za Najlepszy nieanglojęzyczny film (wygrywając m.in. z Nożem w wodzie debiutującego Romana Polańskiego) i pozostaje do dziś jednym z najważniejszych dzieł o samym procesie tworzenia w całej historii kina. Filmowcy na całym świecie zgodnie wymieniają właśnie ten tytuł jako przykład dzieła, które pozwoliło im zrozumieć na czym polega magia kina i istota zawodu reżysera. | Guido Anselmi, a film director, finds himself creatively barren at the peak of his career. Urged by his doctors to rest, Anselmi heads for a luxurious resort, but a sorry group gathers—his producer, staff, actors, wife, mistress, and relatives—each one begging him to get on with the show. In retreat from their dependency, he fantasizes about past women and dreams of his childhood.