MFF w Valladolid - nominacja: Złoty Kłos - Udział w konkursie głównym (Federico Fellini) David di Donatello 1966 - wygrana: Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Giulietta Masina) Złote Globy 1966 - wygrana: Najlepszy film zagraniczny Oscary 1967 - nominacje: Najlepsze kostiumy - filmy kolorowe (Piero Gherardi), Najlepsza scenografia - filmy kolorowe (Piero Gherardi) Giulietta i duchy to pierwszy pełnometrażowy kolorowy film Federica Felliniego i zarazem jedno z jego najbardziej osobistych spotkań z kobiecą psyche. Grana przez Giuliettę Masinę tytułowa protagonistka żyje w pozornie uporządkowanym świecie mieszczańskiego małżeństwa, lecz pod powierzchnią eleganckiego domu i towarzyskich rytuałów narasta w kobiecie niepokój. Podejrzenie zdrady męża staje się dla Giulietty początkiem podróży w głąb siebie - w przestrzeń wspomnień, intymnych fantazji, lęków i pragnień, których nie da się już dłużej uciszyć. Tam, gdzie wcześniejszy Fellini często opowiadał o mężczyznach uciekających przed dorosłością, tutaj przygląda się kobiecie, która musi odnaleźć własny głos w świecie zbudowanym z cudzych oczekiwań. Giulietta i duchy można wręcz interpretować jako kobiecy odpowiednik Osiem i pół (1963). Zamiast kryzysu artysty mamy kryzys małżeństwa, zamiast twórczej niemocy - duchowe przebudzenie kogoś, kto właściwie od urodzenia uczony był posłuszeństwa. Film bywa kapryśny, zmysłowy, chwilami przesadny, ale właśnie w tej barwnej przesadzie kryje się jego największa siła. | Middle-aged Giulietta grows suspicious of her husband, Giorgio, when his behavior grows increasingly questionable. One night when Giorgio initiates a seance amongst his friends, Giulietta gets in touch with spirits and learns more about herself and her painful past. Slightly skeptical, but intrigued, she visits a mystic who gives her more information – and nudges her toward the realization that her husband is indeed a philanderer.