Głęboko w lesie myśliwy trafia na zmumifikowane ciało 40-letniego mężczyzny. Sekcja wykazuje, że śmierć nastąpiła minionego lata, po niespełna stu dniach odosobnienia. Obok zwłok spoczywa pamiętnik – zapis ostatnich dwóch miesięcy egzystencji. Impuls narodził się lata temu podczas górskiej wędrówki, gdy urzeczony pięknem krajobrazu mężczyzna pomyślał, że to idealna sceneria na koniec. Po latach wraca w to samo miejsce z gotowym planem. W leśnej głuszy rozbija prowizoryczne schronienie, w którym zamierza zagłodzić się na śmierć. Jego jedynymi towarzyszami stają się dzieła Dantego i Becketta, radio, kilka świec i zapas leków przeciwbólowych. Rezygnuje z jedzenia, pijąc wyłącznie deszczówkę. Odchodzi po 62 dniach. Ta wstrząsająca, oparta na faktach rekonstrukcja aktu samobójczego jest zarazem adaptacją prozy Masahiko Shimady i radykalnym, filmowym traktatem o sprawach ostatecznych. Bohater staje tu twarzą w twarz z absurdem istnienia, całkowicie odrzuciwszy otaczającą go rzeczywistość. Wizualny esej Petera Liechtiego przywodzi na myśl bezkompromisowe kino Wernera Herzoga. Reżyser redefiniuje pojęcia wolności jednostki oraz granic ludzkiego życia, eksperymentując nie tylko z tematem, ale i z filmową formą. Monolog wewnętrzny samobójcy zostaje zderzony z obrazem leśnej głuszy. Kamera unika jednak chłodnego realizmu – las tętni tu organicznym, zmysłowym życiem, stając się przestrzenią pełną symboli i tajemnic. Ta odrealniona natura staje się lustrem dla stanu psychicznego bohatera, nadając jego słowom uniwersalny wymiar. Hipnotyzujący montaż melancholijnych obrazów i wielowarstwowa ścieżka dźwiękowa budują porażające, transcendentne doświadczenie. Liechti traktuje kino jak formę kontemplacji, przekraczając granicę sztuki i dotykając tajemnicy absolutu.