„Zły porucznik” z 1992 roku w reżyserii Abela Ferrary to bezkompromisowy amerykański dramat neo-noir, który wciąga w sam środek duchowego i osobistego piekła anonimowego, skrajnie skorumpowanego porucznika nowojorskiej policji. W roli głównej występuje Harvey Keitel. Mężczyzna topi się w długach hazardowych, narkotykowych ciągach i wymuszeniach, stając się uosobieniem odwiecznej walki dobra ze złem w głębi ludzkiej duszy. Punktem zwrotnym opowieści staje się śledztwo w sprawie brutalnego gwałtu na zakonnicy. Sam proces powstawania filmu owiany był chaosem i sporymi kontrowersjami. Abel Ferrara przyznał po latach, że w trakcie zdjęć sam znajdował się pod wpływem narkotyków, a na planie nieustannie improwizowano. Współautorka scenariusza i aktorka Zoë Lund napisała kluczowe kwestie zaledwie dwie minuty przed ujęciem i zagrała ją za pierwszym razem. Sama Lund twierdziła zresztą, że stworzyła skrypt samodzielnie i współwyreżyserowała część scen. Z kolei inne źródła wskazywały, że prawdziwym autorem większości tekstu był jej były partner, Edouard de Laurot, na co dowodem miały być zachowane rękopisy. Mimo restrykcyjnej kategorii wiekowej i ograniczonej dystrybucji kinowej, obraz zyskał status jednego z najważniejszych dzieł Ferrary. Krytycy okrzyknęli kreację Harveya Keitela jedną z największych ról filmowych lat 90., która nadaje jego postaci ludzki wymiar, a sam film określali mianem potężnej opowieści o odkupieniu. Z kolei Martin Scorsese umieścił ten tytuł na piątym miejscu listy najlepszych filmów lat 90.