„Jestem Maks, za 86 minut zabiję pewnego człowieka”. Pierwsze zdanie kładzie się cieniem na całe dzieło Konwickiego, wprowadza w ruch mechanizm zegara, którego tykanie wskazówek będzie zbliżało nas do nieuchronnego. Obietnica nadchodzącego kresu będzie pretekstem do spojrzenia wstecz i rozliczenia się z przeszłością. Każda próba rozjaśnienia sobie przyszłości w filmie Konwickiego spowita jest w cieniu wydarzeń minionych, rozbija się na miliony szczątek w kalejdoskopie traum i lęków. W przepracowaniu blizn wojennych, ran Marca 68’ oraz wyrzutów sumienia po utracie bliskich wejdziemy w dialog z duchami i sami się nimi staniemy. Za 86 minut pewien człowiek zostanie zabity, a teraz zaczyna się Twoja odyseja do niczego.